NA PODSTAWIE POWIEŚCI WILLIAMA LANDAYA
W OBRONIE SYNA
Tak. Hej, Joanno.
Nie, nie szkodzi.
Co się dzieje?
Co?
Kiedy?
Laurie.
Kochanie.
Co?
To koniec.
- Co? - Przyznał się.
Patz.
- Nie... - Joanna dzwoniła.
Leonard Patz powiesił się wczoraj w nocy.
Zostawił liścik dla Rifkinów. Przyznanie się do winy.
Policja potwierdziła jego pismo.
Jesteś pewien?
Tak.
Wiem, że to nie wydaje się prawdziwe, ale tak jest.
Joanna wniesie rano o oddalenie sprawy.
O mój...
Byłam taka... Myślałam...
Przestań.
To już nie ma znaczenia.
To koniec.
Jacob.
Obudź się.
Chcemy ci coś powiedzieć.
Idzie Sąd, proszę wstać.
Uwaga.
Przewodniczy sędzia French.
Otwieram posiedzenie. Proszę usiąść.
Panie i panowie przysięgli, o ósmej rano
prokuratora złożyła odstąpienie od dochodzenia roszczenia,
by wycofać zarzuty przeciwko oskarżonemu, Jacobowi Barberowi.
To odpowiedź na ostatnie postępy w sprawie,
o których wkrótce się państwo dowiecie.
Proszę oskarżonego o powstanie.
Na pewno czekasz, by stąd wyjść.
Pozwól, że powiem ci słowa,
które ty i twoja rodzina na pewno chcecie usłyszeć.
Jacobie Barberze, jesteś wolnym człowiekiem.
Jacobie Owenie Barberze, w sprawie aktu oskarżenia 08-44-07,
sąd postanawia umorzyć postępowanie,
a ty możesz wrócić do domu.
Wpłacona kaucja zostanie zwrócona poręczycielowi. Sprawa oddalona.
Przeprowadzimy kontrolę wewnętrzną
i wydamy szczegółowe oświadczenie.
Teraz chcę wyrazić szczere współczucie
dla rodzin Rifkinów i Barberów, że przez to przeszły,
i mam nadzieję, że znajdą ukojenie w tym sprawiedliwym zakończeniu.
Dziękuję. Żadnych pytań.
Bardzo cieszymy się z takiego zakończenia.
Ale jak się domyślacie, ta rodzina wiele przeszła.
Prosimy o uszanowanie ich prywatności
i pozwolenie im na przetrawienie tej gehenny. Bardzo dziękuję.
Jacobie, jak się czujesz?
Świetnie.
Panie Barber, wytoczy pan sprawę prokuraturze?
Pani Barber, tędy!
- Nie wiem, jak ci dziękować. - Proszę cię.
Andy ma rację. Bez ciebie nie dalibyśmy rady.
Najlepsze, co mogłam zrobić, to uzyskać werdykt „niewinny”.
To jest tysiąc razy lepsze.
To jest dowód niewinności.
- Gratuluję, młody człowieku. - Dziękuję.
Wiem, że było ci ciężko.
Myślę, że kiedyś zrozumiesz,
że doświadczyłeś czegoś, czego niewielu ludzi doświadczyło.
Tato?
- Wiem, że to byłeś ty. - Hej!
Wiem, że to byłeś ty! Wiem to!
- Puść mnie! - Jesteś cały?
Co mam z nim zrobić? Trzymać, aż przyjadą gliny?
Nie!
Nie.
Puść go.
Proszę.
Chodź. Wynoś się stąd.
On tego nie zrobił, Dan.
Jesteś cały, mały?
Kim ty jesteś?
Starym znajomym twojego ojca. Prosił, żebym was pilnował.
Gratuluję. Tak przy okazji.
To był twój szczęśliwy dzień, co?
Wsiadajcie do auta.
Zadzwonię później.
Dziękuję.
Wszystko dla Billy’ego.
Przekaż staruszkowi pozdrowienia.
Jesteś wolnym człowiekiem.
Uśmiechnij się, Jacobie.
To pierwsze nagrania rodziny Barberów
podczas powrotu do domu w Newton w Massachusetts
po niespodziewanym zwrocie akcji w sądzie.
Ten proces przyciągnął uwagę wielu ludzi.
Na ich twarzach widać uśmiechy, ale kto mógłby ich winić?
Rodzina Barberów może w końcu spędzić razem czas,
świętując dzisiejszą decyzję sądu.
Wyraźnie pamiętam ten dzień.
Wszystko wydawało się nierzeczywiste.
To była prawda.
Oczywiście.
A co potem?
Życie wróciło do normy?
Nie.
Nie było normy, do której można by wrócić.
Było tylko przed...
i po.
Kochanie, zrobię kawy. Chcesz?
Hej.
Co się dzieje?
Tamtego dnia w sądzie,
gdy Derek przeczytał opowiadanie, byłam pewna.
W pewien sposób nawet odczułam ulgę.
Pomyślałam, że przynajmniej wiem.
Jaka matka pomyślałaby tak o swoim dziecku?
Byłaś w ogromnym stresie. Oboje byliśmy.
To opowiadanie mną też wstrząsnęło. Bardziej niż przyznawałem.
Musisz to sobie odpuścić.
Staram się.
Wiedzieliśmy na pewno, że niczego tu już dla nas nie ma.
Wiedzieliśmy, że chcemy zacząć od początku, ale nie wiedzieliśmy gdzie.
Laurie dostała ofertę pracy w Kolorado.
Była zaintrygowana, ale nie chciała się śpieszyć.
Wiedzieliśmy, że ta historia będzie się za nami ciągnąć...
więc czemu nie zacząć tutaj...
gdzie najmniej nas chciano.
- Dziękujemy. - Zaraz przyjdę.
Zadzwoniła do mnie Claudia Hoffman, by potwierdzić rezerwację.
Czego?
Boże. Zupełnie zapomniałem.
- O czym? - O Meksyku.
Mam wrażenie, jakby to było wieki temu.
Była potwornie zdenerwowana.
Nie wątpię.
Są Święta, więc jeśli chcemy odwołać, to musimy teraz.
Pojedźmy.
Proszę, nie.
Nie róbcie tego.
Hej. Skończ obiad.
Jak się masz?
Jestem ciekawy.
Wiedziałeś, że będziemy musieli odbyć tę rozmowę.
Mogliśmy to zrobić przez telefon, ale...
Nie, to...
Żaden problem.
Miło cię widzieć.
Ciebie też.
Wiem, że nie możemy cofnąć tego, przez co przeszedłeś.
Mam nadzieję, że rozumiesz, w jakiej byłam sytuacji.
Wykonywałaś swoją pracę.
Chcę, żebyś wiedział,
że doceniam to, jak się zachowywałeś podczas tej sprawy.
- Nic nie zrobiłem. - Właśnie.
Mogłeś utrudnić mi życie, ale tego nie zrobiłeś.
Więc dziękuję.
To ostatnie twoje rzeczy.
Miałam ci je wysłać,
ale chyba chciałam opóźnić nieuniknione.
Mógłbyś zostać.
Wziąłbyś to pod uwagę? Powrót?
Nie. Niekoniecznie.
A gdybym powiedziała, że Neal przenosi się do sektora prywatnego.
Nie w tym rzecz.
Nie mogę tego robić.
Nie, gdy byłem po drugiej stronie.
Jesteś pewien?
Tak. Bardzo.
Niech ci będzie.
Musiałam zapytać.
Myślę, że powinnaś namówić Neala do zostania.
To dobry prawnik.
Nabrał kilku złych nawyków, ale może teraz się obudzi.
Tak czy inaczej, będziesz otrzymywał wypłatę,
póki nie zdecydujesz, co robisz,
więc nie śpiesz się z tym.
Nie zamierzam.
W porządku.
- Pozdrowisz ode mnie Laurie? - Oczywiście.
Prawie zapomniałam. Gliniarze zakończyli śledztwo w sprawie Patza.
Myślałem, że już było skończone.
Nie wiem. Nie wszystko się zgadzało.
Jakieś szczegóły. Wiesz, jak to jest.
Sprawa jest zamknięta. Pomyślałam, że zechcesz wiedzieć.
Tak. Dziękuję.
Nie zgrywaj dziś twardziela.
Hej.
Jak poszło z Lynn?
Dobrze. Przesyła pozdrowienia.
Jasne.
Podoba ci się?
Tak. Ładny.
Mają go w Worcester.
To kawałek drogi.
Pomyślałam, że wezmę jutro Jake’a, zrobimy sobie wycieczkę.
Wyrósł ze swoich kąpielówek.
Dołączysz? Tobie też się przydadzą nowe.
Nie, mam rozmowę przez Skype’a z firmą z Boulder.
Serio? To super.
Tak. Zobaczymy.
A ten? Nie różowy, ale w tym stylu.
Tak.
Ładny.
Tak, o tym mówię.
Ale to nie jest łatwe.
Daj spokój.
Zrobiłeś to?
Co?
Ojciec O’Leary, twój kumpel.
O’Leary? Nigdy o nim nie słyszałem.
Bzdura.
Siedział tu z tobą.
Wielu ludzi się tu przewija.
Powiedz mi.
Powiedziałem. Nie wiem, o czym mówisz...
Nie okłamuj mnie, kurwa!
- Hej, próbujemy rozmawiać. - Ucisz się.
Przeczytałem raport policji z miejsca zbrodni w mieszkaniu Patza.
Tego gwałciciela dzieci?
Co z nim?
Jezu Chryste.
Zrobiłeś to. Prawda?
Wciąż nie wiem, o czym mówisz.
Sąsiedzi mówili, że tamtego wieczoru widzieli w okolicy samochód.
Starego lincolna.
Bez tablic.
Myśleli, że był czarny, ale było za ciemno, by stwierdzić.
To ma coś dla mnie znaczyć?
Wiesz, co to znaczy.
Gówno wiem.
Poza tym, że sukinsyn dostał to, na co zasłużył.
SZANOWNI PAŃSTWO
Nie wiem, czym się denerwujesz.
Jednego potwora mniej na świecie.
Nie potrzebowaliśmy cię.
Jesteś pewien?
Dzieciak się właściwie przyznał.
Był niewinny.
Mam to gdzieś.
Nie obchodzi mnie, czy to zrobił.
Chcesz, żeby spędził resztę życia
w jakimś pierdlu jak ten?
Pieprzonym grobowcu?
Nie mówię, że wiem, o czym ty mówisz,
ale brzmi to tak, jakby to, co się stało...
wyszło na dobre.
I jeśli tego nie widzisz...
może nie jesteś tak mądry, jak myślałem.
Nie mogę ci pozwolić...
Ostrożnie, chłopcze.
Chcesz go znowu rzucić wilkom?
Opowiedz glinom tę szaloną historię.
Może ci uwierzą.
A potem co?
Możesz być dobrym człowiekiem.
Albo dobrym ojcem.
Ja nie jestem żadnym z nich.
Wiem o tym.
Ale ty możesz wybrać.
Miło cię było widzieć, synu.
Trochę cię poznać.
To pewnie już koniec.
Ale...
powiedz synowi...
że jeśli chce poznać dziadka...
wie, gdzie mnie szukać.
- Boże. To obrzydliwe. - Hej, tato.
Hej. Jak twoja rozmowa?
Musieli przełożyć.
To wkurzające. Mogłeś jechać z nami.
Opowiedz tacie ten dowcip.
Dlaczego kanibal był zawiedziony przy restauracji?
Dlaczego?
Bo nazywała się Pięciu Gości.
Jadłeś?
Nie, jeszcze nie.
Przymierzyłeś?
Kąpielówki, które ci kupiłam.
Tak.
No i?
Podobają mi się.
To mi mówiłeś. A pasują?
Tak. Pasują. Dziękuję.
Jake stwierdził, że powinnam ci kupić Speedo.
Wszystko okej?
Tak. A czemu?
Nie wiem. Wydawałeś się być nieobecny, nawet przy kolacji.
Nic mi nie jest.
Mam dużo na głowie.
Co takiego?
Co robić dalej, kwestię kariery.
Co z nią?
Nie wiem. Część mnie uważa, że powinniśmy stąd wyjechać teraz.
To nie musi być Kolorado. Możemy jechać gdziekolwiek.
Myślałam, że podoba ci się Kolorado.
- Tak, podoba. - Nie musimy tam jechać.
Nie w tym rzecz. Tylko...
Chyba jestem gotowy.
Dobija mnie to czekanie. To wszystko.
Okej.
Ja też jestem gotowa.
Gdy wrócimy, wystawimy dom na sprzedaż, przygotujemy plan.
Tak?
Tak.
Szkoda, że nie odezwałeś się wcześniej.
Nie chciałem cię poganiać.
To nie znaczy, że nie mogliśmy porozmawiać.
Uzgodniliśmy. Tak teraz będzie.
Żadnych tajemnic.
„ZABAWAwSŁOŃCU”.
Co?
Hasło do Wi-Fi.
„ZABAWAwSŁOŃCU”. Jedno słowo.
„Zabawa” i „słońce” wielkimi literami.
Dziękuję.
Mogę zapytać?
Jesteś... Jacob Barber?
Tak.
Tak myślałam, ale nie byłam pewna.
Musi być dziwnie być rozpoznawanym.
Andy, spójrz.
Pewnie tak.
Wszystko się zgadza.
Dziękuję.
Jak było w Meksyku?
Tak jak sobie wymarzyliśmy.
To był raj.
Co?
Przestań. Zawstydzasz mnie.
Wydajesz się taka zadowolona.
Jestem.
Wezmę jeszcze jedno. Chcesz?
Serio? Nie ma jeszcze południa.
Andy, spójrz.
Wydaje się miła.
Zawsze podobało mi się imię „Hope”.
Jest starszą kobietą. Ma szesnaście lat.
Poznałaś mamę?
Tak, w centrum fitness. Są z Toronto.
Wie?
Tak zakładam.
Chyba jej to nie przeszkadza.
Na pewno nie chcesz?
Może później.
Porozmawiajmy o Hope Connors...
dziewczynie, którą Jacob poznał w hotelu.
Z tego, co wiem, spędzali razem dużo czasu.
Trochę.
Opublikowała ich zdjęcie.
Wywołało sporo zamieszania.
Jacob był kimś w rodzaju celebryty.
Wiesz, czy rozmawiali o sprawie?
Nie mam pojęcia.
Ale to możliwe.
Mógł się jej nawet zwierzać.
Powiedziałem, że nie wiem.
I nie było z czego się zwierzać.
Opowiedz mi o Sylwestrze.
Czyli to impreza?
Bardziej ognisko. Na plaży.
Ale przy hotelu?
Tak, tuż obok.
Hope mówi, że naprawdę blisko.
Jej rodzice się zgadzają?
Tak. Nie sądzę, że będziemy siedzieć do późna.
Wiem, że nie będziecie.
Czyli... tak?
Masz do nas napisać, gdy dotrzesz i gdy wyjdziesz. Zrozumiano?
Okej.
Mówię poważnie.
Tak. Dzięki.
To było...
Danny jakiś.
W dużych okularach. Harkaway?
- Harkavey. - Harkavey! Tak!
- Pracował dla wodociągów? - Tak.
Za każdym razem, gdy ktoś pytał, odpowiadał: „Czyszczę wodę, którą pijesz”.
O mój Boże.
Boże, był dziwny.
Ale miał świetne mieszkanie.
To było wieki temu.
To prawda.
Jesteśmy tu.
Udało się.
Zamówić kolejną butelkę?
Tylko jeśli możemy ją wziąć do pokoju.
Jesteś pewna, że wtedy?
Wiem, że to było podczas miesiąca miodowego, bo byłam już wtedy...
Cześć.
Miałeś napisać, zanim wyjdziesz.
Przepraszam, zapomniałem.
Dobrze się bawiliście na imprezie?
Jej się bardziej podobało.
- Jak kolacja? - Bardzo miło.
Nie miałeś na sobie białej koszuli?
Zostawiłem ją na plaży.
Nie chcieliście zostać i obejrzeć fajerwerków?
Nie. Ona została.
Na plaży?
Rodzice się zgodzili?
Chyba. Powiedziała, że do nich pisała.
Kłopoty w raju?
Z tobą i Hope?
Nie. Po prostu nie lubię imprez
z pijanymi idiotami i gównianą muzyką.
Chcemy obejrzeć kulę z Times Square. Dołączysz do nas?
Nie, dzięki.
W porządku.
Szczęśliwego Nowego Roku.
- Najlepszego. - Wam też.
- Pani Barber? - Tak?
Policja chciałaby porozmawiać z pani synem.
- W jakiej sprawie? - Zaginionej osoby.
Chwileczkę.
Muszą zabrać chłopca.
- Pytają, gdzie mąż... - Nie rozumiem.
- Hej! Co się dzieje? - Andy.
- Hej. - To moja rodzina.
W porządku.
Co się dzieje?
Hope Connors wczoraj nie wróciła. Policja chce rozmawiać z Jacobem.
- Musimy go zabrać. - Okej.
- Chodź. - Proszę za mną.
- Proszę tędy. - Okej.
Kiedy Jacob widział ją po raz ostatni?
Około 20.00, 20.15.
Powiedział, że się pokłócili w drodze na imprezę.
O coś głupiego.
Jej się podobał aktor, którego on nie lubił. Zrobiło się dziwnie.
Zdecydował, że nie chce zostać.
Ona chciała, więc poszedł.
Uwierzyłeś mu?
Oczywiście.
- A Laurie? - Też.
- Od razu czy... - Oboje mu uwierzyliśmy.
A policja?
Uważali, że kłamie. Że go kryjemy.
Przesłuchiwali nas przez trzy godziny.
Żarłacz biały znany także jako...
Zabrali paszporty, zakazali opuszczać hotel.
...żeruje w wodach przybrzeżnych wszystkich oceanów.
Żarłacz biały jest znany ze swoich rozmiarów.
Gdy kładliśmy się spać, nie było jej już 24 godziny.
Nie wierzę, że to się dzieje.
Jego koszula...
Mówił, że zostawił na plaży.
Tak?
Nic.
Nic takiego.
Andy.
Co tu robisz?
Hej.
Nie wiedziałem.
O czym?
Już dobrze.
Możemy o tym porozmawiać.
Jacob coś ci mówił?
Powiedz mi.
Leonard Patz.
Co?
Nie zabił się.
To był mój ojciec.
To niemożliwe.
Jak mógłby...
O Boże. Lincoln.
To był ten człowiek.
On go zabił?
O mój Boże.
- Jacob nie był niewinny. - Niekoniecznie.
Oczywiście, że tak.
Inaczej po co byś mi to mówił?
Policja wie?
Nikt nie wie.
Przynajmniej jeszcze nie.
Myślisz, że zrobił coś Hope.
O Boże.
Nie wiem.
Mam powiedzieć policji?
Laurie.
Nie. Muszę iść do środka.
A potem?
Potem ją znaleźli.
Policja powiedziała, że poznała faceta na imprezie.
Dodał jej coś do drinka.
Hope!
Zawiózł do swojego domu.
Na szczęście jego kumpel spanikował i zadzwonił po gliny.
Pewnie ci ulżyło.
Wszystkim ulżyło.
Nawet Laurie?
A jak myślisz?
Myślę, że znalezienie się w tak dziwnie podobnej sytuacji
musiało przywołać stare niepokoje.
Sporo starych lęków.
Wróciliście tego dnia do domu. Zrezygnowaliście z ostatnich trzech dni.
No i?
Myślałem, że mieliście powód do świętowania.
Jacob został oczyszczony.
Chcieliśmy wrócić do domu.
- Chcesz o tym porozmawiać? - Nie.
To kiedy?
Nie wiem. Może nigdy.
Nazywał je opowieściami Job.
Czy opublikował opowieść o morderstwie Bena Rifkina?
„Gdyby Brent znał Jasona, byłby przerażony.
Złapał za rękojeść
i poczuł przypływ mocy w ręce aż po ramię.
Brent widział nóż, ale było już za późno na reakcję.
Wszedł tak łatwo, że Jason pomyślał, że pchnął powietrze.
Powtórzył to jeszcze dwa razy, chcąc zachować to uczucie na później”.
A gdybyś czuł w sercu, że nasz syn zrobił coś niewybaczalnego?
„Zszedł na dół sprawdzić, czy Brent nie żyje.
Od zapachu krwi zakręciło mu się w głowie”.
Jeśli się nie przyjrzałam dość dokładnie? To czy to wszystko nie jest moją winą?
NOWA OFERTA NIERUCHOMOŚCI CRANHAM & BROOKS
Rozumiesz podział komórek...
Okej.
Tak. Tak sądzę.
Coś się zmieniło w Meksyku.
Coś się stało Laurie.
To niedorzeczne.
Wystawiliście dom na sprzedaż niecałe dwa tygodnie po powrocie.
Taki mieliśmy plan.
Żadne z was nie miało pracy w Kolorado.
Nie postanowiliście, gdzie zamieszkacie.
- I co z tego? - Przed czym uciekaliście?
Co się zmieniło? Co się stało między tobą a Laurie?
Nic. Właśnie powiedziałem.
To czemu jej tu dziś nie ma?
Czemu nie ma Laurie?
- Muszę coś pozałatwiać. - Okej.
Pamiętasz to?
Wrócę później.
Udoskonalałeś w tajemnicy umiejętności gry w Othello?
Chodzi o zajmowanie rogów. Nauczyłeś mnie tego.
Jezu.
Dokąd poszła mama? Jestem głodny.
Wyszła coś pozałatwiać. Zaraz wróci.
Co się z nią dzieje?
To znaczy?
Wydaje się być... Nie wiem, cichsza niż zwykle.
Ma sporo na głowie.
Pakowanie i przeprowadzkę.
Musimy dać jej czas.
Co?
Twoja kolej.
Nie mogę wymyślić ruchu.
Bo już żadnego nie masz.
Laurie?
Nie wiedziałam, że tu jesteś.
Tak. Sporo rzeczy do przejrzenia.
Idę się położyć.
Okej.
Jake powinien iść do fryzjera. Zabiorę go jutro, jeśli chcesz.
Nie, ja pojadę.
- Na pewno? - Nie, wiem, co im powiedzieć.
Okej.
Martwi się o ciebie.
I ja też.
Nie wiem, co mam powiedzieć.
Nic. Tylko...
To jak życie z duchem.
- Nie wiem, czy mnie karzesz... - Nie.
To o co chodzi?
To, jak na niego patrzysz...
Staram się wymyślić, co robić dalej.
A nie to robimy?
Laurie...
Jeśli potrzebujesz trochę czasu...
dla siebie, przeprowadzka może zaczekać.
Jeśli chcesz wyjechać i...
zdecydować, co chcesz zrobić.
Może.
Okej.
Czegokolwiek potrzebujesz.
Mówię poważnie.
Kocham cię, Laurie.
Wiem, że to może niewiele znaczyć...
ale tak jest.
Nie chcę mieć zbyt krótkich.
Skrócić przy uszach i z tyłu, jak ostatnio.
Jasne.
Próbuję sobie przypomnieć.
W zeszłym roku, gdy to się wszystko działo...
Chyba nigdy cię nie zapytałam.
Nie wprost.
Bałam się, co mogą ci zrobić.
Ale teraz cię nie skrzywdzą.
Nikt tego nie zrobi.
Powiedziałbyś mi prawdę?
Gdybym przyrzekła, że będę cię kochać mimo wszystko, powiedziałbyś mi?
Jacobie.
Zabiłeś Bena?
Co?
Nie. Wiesz, że nie.
A jeśli ci nie wierzę?
- Co? - Nie żyje człowiek.
Nie wiesz tego, ale zamordowano człowieka, żebyś ty był wolny.
- Dlatego muszę wiedzieć. - Co wiedzieć?
Zabiłeś Bena? Powiedz prawdę.
- Mówiłem. Co z tobą? - I tak będę cię kochać.
Nie wierzę ci.
Mamo, jedziesz za szybko.
Dlaczego napisałeś to opowiadanie?
- Zwolnij. - Te wszystkie szczegóły.
Wymyśliłem je. Zwolnij.
Nie sądzę. Przepraszam.
Gdybym znała prawdę.
Zmyśliłem to. Zwolnij!
Mamo, wolniej!
Gdybym wiedziała, co się stało.
- Dobra! Zabiłem go, okej? - Tak?
Cokolwiek zechcesz! Tylko zwolnij.
- Chcę znać prawdę. - Zwolnij, mamo.
Ale nigdy się nie dowiem, prawda?
- Zwolnij. - Nigdy się nie dowiem.
- Mamo! - Nigdy się nie dowiem.
Jedziesz za szybko.
- Już dłużej nie mogę. - Brzmisz jak wariatka!
- Nie mogę. - Przerażasz mnie. Zwolnij.
Mamo, proszę!
- Kocham cię. - Proszę!
- Kocham ciebie i ojca. - Mamo!
Zatrzymaj się! Mamo!
Mamo!
Muszę zapytać jeszcze raz.
Dlaczego nie ma z nami Laurie?
Prawie sześć tygodni temu, 22 lutego,
otrzymałeś telefon z Policji Stanowej Massachusetts. Zgadza się?
Powiedzieli ci o wypadku.
Że Laurie i Jacob byli w samochodzie, który zjechał z drogi.
Że matkę i syna zawieziono na OIOM do szpitala Newton General.
Funkcjonariusz powiedział, że w wypadku nie brał udziału inny pojazd.
Że byli świadkowie, inni kierowcy,
którzy widzieli, jak auto twojej żony zjeżdża nagle z drogi.
- Jechała za szybko. - Słucham?
Jechała za szybko. Padało, a ona jechała za szybko.
Żaden ze świadków nie widział, by kierowca podjął próbę
hamowania albo manewrowania.
Jechała za szybko, straciła kontrolę.
Czyżby? Straciła kontrolę?
Nie o to mi chodziło.
Joanna Klein, adwokatka Jacoba...
powiedziała śledczym, że twoja żona dzwoniła dwa razy
między 4.00 a 5.00 rano w dzień wypadku.
Za każdym razem się rozłączyła.
Dlaczego chciała się skontaktować z prawnikiem Jacoba?
Nie wiem. Joanna jest przyjaciółką.
Elizabeth Vogel też?
W billingach można zobaczyć, że z telefonu Laurie
dzwoniono do dr Vogel o 3.18 rano.
To wygląda na działania zrozpaczonej kobiety.
Spała w ogóle tamtej nocy?
Andy.
Powiedziałeś, że chcesz odkryć prawdę, ale nie mówisz prawdy.
Mówię. Miał miejsce wypadek.
To nie był wypadek.
Próbowała zabić syna. Twojego syna.
Rozumiem, czemu nie chcesz nam pomóc.
Ale Jacobowi należy się sprawiedliwość.
Nikt cię nie wini, Andy.
Jesteś ofiarą, ale musisz być silny.
Dla syna zrobiłbyś wszystko, wiem o tym.
Nieważne, jak by to bolało.
Pomóż nam.
Pomóż wymierzyć sprawiedliwość.
Tylko tego chcemy.
Sprawiedliwości dla Jacoba.
Dla ciebie.
Andy.
Jechała za szybko.
Padało.
To był wypadek.
Jest wyrok.
SZPITAL NEWTON GENERAL
ŚPIĄCZKA 1
Cześć, młody.
Wszystko w porządku.
SKALA ODCZUWANEGO BÓLU
No i?
Głosowali.
Nie wniesiono oskarżenia.
Co to znaczy?
Nie będzie aktu oskarżenia.
Wiedzą, że to był wypadek.
- Naprawdę? Są pewni? - Tak.
Poszłam dziś do niego.
Czytałam mu.
Pielęgniarka mówi, że są optymistyczni.
- Że widzą dobre znaki. - Tak.
To prawda.
Kiedy się obudzi,
co jeśli pomyśli, że ja...
Nie pomyśli.
Próbuję sobie przypomnieć ten dzień.
Przestań.
To był wypadek. I tyle.
To był tylko wypadek.
Chcę tylko odzyskać rodzinę.
Ja też.
Spróbuj odpocząć.
Napisy: Agnieszka Otawska